free web design templates

media

Artikel in 10 jaar Salon Remunj
Jan C M Peeters een gedreven kunstenaar.
door Huub Graus (2003).
Jan C M Peeters kunnen we wel de huiskunstenaar van Salon Remunj noemen. Door de jaren heen heeft hij zijn atelier voor vele momenten naar de Salon verlegd. In totaal 21 maal. Vernuftig uitgewogen bracht hij hier menig kunstwerk tot stand onder kritisch verbaasde ogen van het aanwezige publiek. Spannende opstellingen, verrassende stoffen, riskante stellages, obstakels voor de toeschouwers in het bomvolle café en altijd gelardeerd met een royale saus cryptische, didactische poëzie. Tekst en materiaal worden zo een hecht beeldgedicht en de plaats, het café, voor even een gewijde plek of ritueel altaar.Bij Peeters moet ik wel eens denken aan Jozef Beuys (actie), Panamerenko (vormen), Lucebert (poëzie) en de Dadaïsten (het leven), maar Peeters zoekt zich letterlijk een eigen weg tussen de toeschouwers, met toeval, actualiteit of zo maar uit het leven. Groots altijd en dat met weinig middelen, mankracht en tijd. De verwezenlijking "nu-te-maken" is al het kunstwerk.Chaos is de kern van waaruit Peeters werkt, denkt en invult. De orde in de chaos is zijn levenslijn. Die orde wil hij kost wat kost delen met de mensen. Zijn werk in de Salon levert nauwelijks vervoerbare eindproducten op, zoals dat bij toneel ook niet het geval is. Het is te zien, te beleven en men kan er in staand of bij staand over praten onder het genot van een glas bier. Zijn kunstwerken worden geleidelijk aan warme cafégasten, kaartkoempels of gedragen zich als vreemde bezoekers. Het is Peeters te doen om het proces, om het vreemde, het mooi-lelijke en het lelijk-mooie, het ongehoord evenwichtige, het bizarre, het bijna onmogelijke en het onaffe.Zijn teksten bedienen de oren, zoals zijn bouwsels en kunstwerken de ogen, neus en huid voeden. Totaal beleven wordt ons zo geschonken in de Salon door een doodgewone schepper.Jan C M Peeters komt vaak de Salon ingedreven en wij mogen dan even met hem mee.Uniek!
Third Free International Forum
THIRD FREE INTERNATIONAL FORUM
Bolognano, Italië
mei 2008.
- PAINTIN, een werk voor 'Gli Artisti del Silenzio' dat inmiddels is toegevoegd aan de "Joseph Beuys collectie" van Lucrezia De Domizio Durini.
- VERSARE is installated on 22 V 08 in the Piantagione Paradise in Bolognano. It is a 'Segnali Stabili' special for Lucrezia de Domizio baronessa Durini which means earth streaming in the ground visa versa from North to South.
VERSARE is a big drain, vein , a transparent pipe which is partly uncovered.
A sculpture within sand from Nederweert; 60 liters of earth (soil) digged near a tree. The tree was once planted by Joseph Beuys in Nederweert; Schoor; Wessemerdijk nr. 11.
- INTROVERT (een performance) die over
"ontmoeten" gaat en "INTROVERT" betekent.
This work contributing to the Third International Forum at Bolognano on 25 May 2008 deals with the Idea of "introspection and the inner self", also "IN", but I have tried to "work it out" as a silent power.

Artikel in Zuiderlucht
Zuiderlucht cultureel maandblad, augustus 2008.
Publicatie: De Ademhaling van de Natuur, een beeldgedicht/performance van Jan C M Peeters dat 6 en 7 september opgevoerd wordt bij Op Kapittelsbos, Bosstraat 3 in Grathem. Aanvang 18.30 uur, toegang gratis.

De pastoor neuriet, dan komen de blazers.  
door Wido Smeets.
 
28 ‘rotsblokken in ballingschap’ spelen de hoofdrol in de Ballade van de Natuur, deels opgevoerd in een weiland in het landelijke Grathem. Een violist, een pastoor, leden van de plaatselijke harmonie en 28 schapen vormen de rest van het gezelschap dat samen met kunstenaar Jan CM Peeters de stenen zal laten ademen.
 
“Een beeldende kunst cross over tussen Midden-Italië en Midden-Limburg”, meldt de trotse folder die in Grathem en ommelanden de aandacht vestigt op de Ballade van de Natuur. Mag het misschien een onsje minder, daar in het nietige Leudal waar landbouw en recreatie het hoogste woord hebben en kunst en cultuur hoogst zelden de gemoederen in beweging brengen? Nou, eigenlijk niet, vindt Jan CM Peeters, drijvende kracht achter de Ballade van de Natuur.   
 
Want in dat stuk worden toevallig wel thema’s aangesneden die ertoe doen. Sterker nog: deze combinatie van beeldende kunst, theater, muziek en film kán alleen maar plaatsvinden in dít weiland tussen recreatieoord Heelderpeel en Grathem. 
Want het is ook nog eens een hymne aan het Leudal, dat introverte stukje natuur, hier een handvol kilometers vandaan.
Peeters, woonachtig aan de rand van dat Leudal, is een verhalenverteller. En de kunst, in zijn optiek een synoniem van het leven, bestaat nu eenmaal uit verhalen. Verhalen van beelden, verhalen van ontmoetingen. Ze vormen de kern van zijn oeuvre, vanwege de energie die eruit ontspringt.
Door ontmoetingen tussen mensen, dieren en dingen te ensceneren probeert Peeters bij de betrokkenen een soort collectief bewustzijn te creëren. Slaagt hij daarin, dan mag zo’n ‘happening’ best een kunstwerk heten. In navolging van Allan Kaprow, de Amerikaanse kunstenaar die het ook altijd had over ‘kunst als leven’ en ‘leven als kunst’, en die meer dan 200 happenings organiseerde.
De wereld van Allan – ‘het museum is een mausoleum’ - Kaprow lijkt lichtjaren verwijderd van Kapittelsbos in Grathem, een voormalige boerderij waar najaar 2006 28 Italiaanse rotsblokken arriveerden. Kunstenaar Stefano Odoardi had ze naar Nederland gehaald voor een theaterproductie, waarna Jackie Smeets van Kapittelsbos ze van de vergruizing redde door ze naar Grathem te halen. Smeets: “Stefano vond de wei wel geschikt als laatste rustplaats voor de stenen. Hij noemt ze zijn rotsblokken in ballingschap. Sommige mensen vinden het onzin, anderen zien de wei inmiddels als een spirituele plek.”
Via de kalkzandstenen maakte Peeters kennis met Odoardi, wiens debuutfilm Een witte ballade vorig jaar te zien was op het Filmfestival van Rotterdam. De film zal op 6 en 7 september op Kapittelsbos worden getoond als sluitstuk van de Ballade van de Natuur, waar verder de installatie Kus van de Zon, de gezamenlijke maaltijd Tafelen in de Wei en de performance Ademhaling van de Natuur deel van uitmaken.
In dat laatste onderdeel, een happening á la Allan Kaprow, spelen genoemde 28 stenen de hoofdrol. Samen met Peeters zelf, pastoor Van Lier van het naburige Heibloem, muzikanten van de plaatselijke harmonie Sint Agatha en 28 schapen. Ademhaling van de Natuur houdt het midden tussen een performance en een beeldgedicht, dat door de Maastrichtse componist Paul Winkens van een melodie is voorzien.
Het weiland vormt het decor van een ontmoeting tussen mensen, dieren en stenen. De pastoor begint te neuriën, waarna de 28 muzikanten een voor een blazend opkomen en een steen uitzoeken. Daarna betreden de schapen het toneel. Peeters: “Als het gras hoog is, zijn de stenen amper te onderscheiden van de schapenruggen. Die ontmoeting van stilstand en beweging is fascinerend.”
Zeker zo spannend is dat niemand, incluis Peeters zelf, weet hoe het verdere verloop zal zijn. Misschien dat componist Winkens de viool ter hand neemt, misschien dat het publiek onderdeel van de happening wordt. Toeval en improvisatie zijn belangrijke elementen van een happening. Zelf denkt Peeters erover om de stenen te begieten met water uit de aanpalende beek. “Door het water krijgen ze een andere kleur, komen ze tot leven.”
Even benieuwd is hij naar de rol van de Grathemse amateur-muzikanten. “Aanvankelijk reageerden ze lacherig, maar daarna werden ze bloedserieus. Het is de spanning tussen de formele omgeving waarin ze gewend zijn te musiceren, en de vrijheid die ze hier hebben.”

Artikel in de Limburger
Pastoor Nies van Lier s.j. baart opzien met het opstellen van een eigentijds kunstwerk in de kerk van Heibloem. De kunst daagt bezoekers uit tot overpeinzing.
De Limburger: regiodagblad publiceerde op 25 juni 2009 een interview met hem.
"Kus van de Zon" voor kerkgangers.
door Jan Hessels.
Dat kan ik ook maken met een emmer water. Met dit soort reacties van parochianen op het levensgrote, abstracte kunstwerk in de kerk had pastoor Nies van Lier van de St. Isodorusparochie in Heibloem van te voren rekening gehouden. "Het is namelijk een kunstwerk dat je eerder in een museum in Amsterdam dan hier in Heibloem verwacht aan te treffen", zegt de pastoor. Tot zijn verbazing en tevredenheid bleven verontwaardigde of spottende uitroepen uit. "Na de mis van zondag heb ik het kunstwerk in werking gezet en de vijftig kerkgangers hebben er vijf minuten stil naar gekeken", zegt van Lier, terwijl hij zijn blik laat rusten op het kunstwerk van Jan C. M. Peeters uit Baexem.
De stellage die de pastoor zo heeft gegrepen tijdens een eerdere kunstmanifestatie elders heet "Een Kus van de Zon". Het werk begint pas te leven na het indrukken van een groen knopje dat aan de achterkant zit. Dan flitsen lampen aan en treedt een mechanisme in werking dat voor rimpeling van het wateroppervlak zorgt. Het licht en het bewegende water zorgen voor reflecterende en bewegende vormen op het opgestelde maagdelijk witte schildersdoek en de in de kerk ook op het witte gewelf. Toen de pastoor het werk voor de eerste keer zag, kreeg hij een soort kosmische, transcendente ervaring. "Noem het Zen, noem het de stilte van de sterrenhemel. Het is moeilijk onder woorden te brengen, maar het is zeker een relegieuze ervaring. Als je hier stil zit, luister je naar de harmonie van altijd en overal."
De pastoor omarmt het werk omdat het mensen de kans biedt in deze drukke tijd te luisteren naar de eigen ademhaling en los te komen van de waan van de dag. "Mensen zetten het geluid steeds harder en horen niets. Als je echt iets wilt horen moet je stil zijn. Dat maakt je gevoeliger, je gaat het alledaagse meer waarderen."
Met het kunstwerk wilde de pastoor nog een signaal afgeven. "Ik wil de mensen laten zien dat je de kerk ook voor het tonen van een dergelijk kunstwerk kunt gebruiken. Het kan geen kwaad na te denken over hoe je een kerk nog meer kunt gebruiken. Er zal ooit een tijd komen dat de huidige functie van de kerk gaat vervallen. De biechtstoel is al verdwenen. Steeds minder mensen bezoeken de kerk."
"Een Kus van de Zon" was te zien in de kerk van Heibloem. 21VI2009-13VII2009.
Artikel in Leudalnieuws.
Leudalnieuws: weekblad, woensdag 5 december 2012
Buggenum kiest massaal voor kunstwerk van Jan CM Peeters
door Vera Feltges.
BUGGENUM – Onlangs heeft de gemeenschap van Buggenum zich, met meer dan de helft van de stemmen, uitgesproken voor het kunstwerk Fluxus van Jan CM Peeters uit Baexem. Het kunstwerk zal op zaterdag 4 mei onthuld worden op een nog nader te bepalen locatie.
“Ik was toch wel verrast,” reageert de kunstenaar. “Natuurlijk stond ik vierkant achter mijn ingezonden werk, maar het blijft toch een verrassing. Eentje waar ik overigens enorm blij mee ben. Het is toch een erkenning voor mijn werk.”
Voorwaarden
Vanwege het tienjarig jubileum van de succesvolle OpenPoortendag in Buggenum, wilde de verantwoordelijke stichting het dorp trakteren op een blijvend kunstwerk. Door middel van een oproep in een gerenommeerd vakblad voor beeldende kunstenaars, werden kunstenaars uit het hele land uitgenodigd om een idee in te sturen. Uiteraard moest het werk aan bepaalde voorwaarden voldoen. Zo moest het karakteristieke van Buggenum erin verwerkt worden; diende de deelnemende kunstenaar een locatie voor het kunstwerk aan te wijzen; moest het werk binnen het vooropgestelde budget van 15.000,- euro passen en kon een maquette van het kunstwerk uitsluitend anoniem aan het publiek voorgesteld worden. Uiteindelijk namen 28 kunstenaars deel. Een driekoppige deskundige jury selecteerde hieruit vier werken, die naar hun mening van uitzonderlijke kwaliteit waren. Uit deze nominaties konden de inwoners van Buggenum hun favoriet kiezen middels een stem.
Begroeting
Na telling van de stemmen, bleek dat er massaal gekozen was voor Fluxus, een werk van Jan CM Peeters. “Ik ben geen onbekende op de OpenPoortenDag. Tijdens de laatste editie sprak ik willekeurig Buggenumse mensen aan met de vraag wat het dorp voor hen betekent. Ik werd uiteindelijk geïnspireerd door een jonge vrouw die vertelde al vaak verhuisd te zijn en nog niet lang in Buggenum te wonen. ‘Maar’, zo verzekerde ze me, ‘ik ga hier niet meer weg. Iedereen groet elkaar hier, bekend en onbekend, groot en klein. Dat heb ik nog nooit ergens meegemaakt en vind ik zo mooi.’ Met die opmerking ben ik aan de slag gegaan.” Dit resulteerde uiteindelijk in het werk Fluxus, waarin de begroeting is vertaald in aanraking. Het werk is opgebouwd in twee delen welke met elkaar in verbinding staan en dat door de steeds wisselende lichtinval blijft veranderen. En dus blijft boeien voor de passant. “In het werk staat Buggenum uiteraard centraal. De buizen worden gevuld met de verschillende soorten Buggenums zand. Het snoer tussen de buizen staat symbool voor de begroeting, het verhaal dat doorverteld wordt, zoals te zien in het eerste deel waar de rij Buggenummers een geheim teken via een tekening op de rug van de voorganger doorgeven, ” legt Jan bevlogen uit. “Die aanraking staat gelijk aan begroeting.”
Gezien
Met Fluxus zet Jan zichzelf als kunstenaar opnieuw op de kaart in Leudal. Dit deed hij eerder onder andere met het beeldgedicht Leudal (2006); Fata Morglaza (2005); Bed van Oma (2003) en een Kus van de Zon (2008) in de kerk van Heibloem. Dit is echter een kleine greep uit zijn inmiddels uitgebreide oeuvre. Ook is Jan bekend als grote stimulator en initiator van de Missiekapel als kunsttempel. “Dat is een uitdagend project dat veel belangstelling geniet. Een manier om spraakmakend en experimenteel te werken. Ik ben er trots op dat ik er ook de jeugd bij heb weten te betrekken. In juni exposeren zij met opa’s onder de naam ‘een zomertuin in een schatkamer’ in de Missiekapel.”
Maar voor nu heeft Jan zijn handen vol aan het uitwerken van het geschenk voor Buggenum. “Het voelt echt als: ‘het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven’.”